بذیئه

کلمه «بذیئة» در اصل مؤنث «بذی» است و در لغت عربی به معنای زن بد یا زشت گفتار آمده است. این واژه در منابع قدیمی مانند «ناظم الاطباء» و «معجم متن اللغة» ثبت شده و بیشتر بار منفی دارد. بذیئه به زنی اطلاق می‌شود که ناسزاگو یا بددهان است و سخنان ناپسند یا ناپخته می‌گوید. ریشه واژه «بذی» نشان‌دهنده رفتار زننده و زبان تند است و بذیئه فرم مؤنث آن محسوب می‌شود. در برخی متون، بذیئه به صورت استعاری نیز به کار رفته و به کسی اطلاق می‌شود که رفتار یا گفتار ناپسند دارد. در کاربرد دیگری، «ارض بذیئة» به معنای زمینی بی‌چراگاه آمده است که استعاره از زمین تهی یا کم‌بهره دارد. این نشان می‌دهد که واژه بذیئه هم در معنای انسانی و هم در معنای مکان یا شیء به کار رفته است. به طور خلاصه، این کلمه به معنای زنی است که زشت گفتار و ناسزاگو است و نمادی از رفتار ناپسند و گفتار نامطلوب به شمار می‌رود.