لغت نامه دهخدا
بدرهی. [ ب َ رَ ] ( حامص مرکب ) بدراهی. بدعملی. بدکرداری. گمراهی:
که گفتند جاسوس بدگوهرید
به جاسوسی و بدرهی اندرید.شمسی ( یوسف وزلیخا ).ز ما دیده ای زشتی و بدرهی
چه گوییم دانی و خود آگهی.شمسی ( یوسف و زلیخا ).
بدرهی. [ ب َ رَ ] ( حامص مرکب ) بدراهی. بدعملی. بدکرداری. گمراهی:
که گفتند جاسوس بدگوهرید
به جاسوسی و بدرهی اندرید.شمسی ( یوسف وزلیخا ).ز ما دیده ای زشتی و بدرهی
چه گوییم دانی و خود آگهی.شمسی ( یوسف و زلیخا ).