لغت نامه دهخدا
بدحاء. [ ب َ ] ( ع ص ) زنی که گرداگرد فرج وی فراخ باشد.( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || سنة بدحاء؛ سال فراخ بسیارکشت چنانکه از کشتزارها پس از درو بارهای بسیار بسوی شهر حمل کنند. ( از ناظم الاطباء )
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟