ایه 169 سوره شعراء
آیه ۱۶۹ سوره شعراء دعایی است از پیامبر یا انسان مؤمن که در آن از خداوند طلب نجات میکند و میگوید: «رَبِّ نَجِّنِی وَأَهْلِی مِمَّا یَعْمَلُونَ». در این آیه، فرد میخواهد که خداوند او و خانوادهاش را از عاقبت و پیامدهای اعمال ناپسند دیگران حفظ کند. این آیه نشاندهنده توکل و اعتماد کامل به پروردگار در برابر رفتارهای نادرست و خطرناک دیگران است. معنای آن این است که انسان مؤمن باید همواره از خداوند یاری طلبد تا در مقابل آسیبها و خطرات اجتماعی یا اخلاقی محافظت شود. آیه ۱۶۹ سوره شعراء، بیانگر اهمیت دعا برای حفظ خانواده و نزدیکان در برابر شر و بدی دیگران است. این آیه همچنین تأکیدی بر مسئولیت فرد در مراقبت از خود و خانواده دارد و یادآور نقش حمایت الهی در زندگی روزمره است. از طریق این دعا، مؤمن نشان میدهد که قدرت و نجات واقعی تنها از خداوند سرچشمه میگیرد. این آیه الهامبخش صبر، ایمان و تلاش برای زندگی در مسیر درست است. در مجموع، آیه ۱۶۹ سوره شعراء نمونهای از توسل به خدا برای محافظت از خود و خانواده در برابر اعمال ناپسند دیگران و حفظ اخلاق و ایمان است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 169 سوره شعراء. رَبِّ نَجِّنِی وَأَهْلِی مِمَّا یَعْمَلُونَ
بار الها، من و اهل بیتم را از (عقاب) این عمل زشت قوم نجات بخش.
پروردگارا! مرا و خانواده ام را آنچه انجام می دهند، نجات بده؛
پروردگارا، مرا و کسان مرا از آنچه انجام می دهند رهایی بخش.»
ای پروردگار من، مرا و کسانم را از عاقبت عملی که می کنند رهایی بخش.
پروردگارا! من و خاندانم را از آنچه اینها انجام می دهند رهایی بخش!»
My Lord, save me and my family from what they do."
"O my Lord! deliver me and my family from such things as they do!"