لغت نامه دهخدا
( آوازجو ) آوازجو. ( نف مرکب ) شهرت طلب:
از این لافندگان وآوازجویان بگذر ای حجت
که تو مرد حق و زهدی نه مرد لاف و آوازی.ناصرخسرو.
اوازجو
فرهنگ عمید
( آوازجو ) طالب شهرت، شهرت طلب.
( آوازجو ) آوازجو. ( نف مرکب ) شهرت طلب:
از این لافندگان وآوازجویان بگذر ای حجت
که تو مرد حق و زهدی نه مرد لاف و آوازی.ناصرخسرو.
( آوازجو ) طالب شهرت، شهرت طلب.
