اعابد

«اَعابِد» واژه‌ای عربی است که در زبان فارسی نیز به کار می‌رود و جمع کلمه «عبد» به شمار می‌آید. کلمه «عبد» به معنی بنده، خدمتگزار یا کسی است که در برابر خداوند فروتنی و بندگی می‌کند. بنابراین «اعابد» به گروهی از بندگان یا کسانی گفته می‌شود که در حال بندگی و اطاعت هستند. این واژه بیشتر در متون دینی، ادبی و نوشته‌های رسمی یا قدیمی دیده می‌شود و در گفتار روزمره کمتر استفاده می‌شود. «اعابد» معمولاً بار معنایی مذهبی دارد و به انسان‌هایی اشاره می‌کند که اهل عبادت، فروتنی و فرمانبرداری‌اند. در برخی متون، این کلمه برای نشان دادن جمعی از بندگان خدا با تأکید بر اطاعت و ایمان به کار می‌رود. استفاده از واژه «اعابد» لحن رسمی و کتابی دارد و بیشتر در نوشته‌ها و شعرهای کلاسیک دیده می‌شود.