اشلاء
لغت نامه دهخدا
اشلاء. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ شِلْو. ( دهار ) ( منتهی الارب ). ج ِ شلو، بمعنی اندام و تن از هر چیزی. ( آنندراج ).رجوع به شِلْو شود. اعضای گوشتی. ( از معجم البلدان ). || بنوفلان اشلاء فی بنی فلان؛ ای بقایا. ( از معجم البلدان ). بقایای چیزی. || اشلاءاللجام؛ تسمه های لگام یا تسمه هایی که از باعث امتداد زمان، آهن آن دقیق و تنک شده باشد. ( منتهی الارب ). سیوره و قیل التی تقادمت فدق َّ حدیدها. ( اقرب الموارد ).
اشلاء. [ اِ ] ( ع مص ) توبره بنمودن ستور را تا بیاید و انس گیرد: اشلی دابته اشلاءً. || خواندن ناقه را برای دوشیدن: اشلی الناقة. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). خواندن بهیمه را. ( زوزنی ). خواندن بهیمه. ( تاج المصادر بیهقی ). || خواندن سگ را تا برآغالاند بر صید: اشلی الکلب. ( منتهی الارب ). برانگیختن سگ بر شکار. و ابوزید گفته است: سگ را خواندن: اشلیت الکلب؛ دعوته. ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با اشلاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 تیمهای امداد و نجات پس از وقوع انفجار بزرگ در منطقه، تلاش بسیار زیادی برای یافتن بقایا و اشلاء پراکنده در میان آوارها انجام دادند.
💡 گزارشهای منتشر شده از صحنه حادثه نشان میداد که به دلیل شدت تصادف، اشلاء بدن قربانیان در اطراف بزرگراه به طور پراکنده قرار داشت.
💡 بازرسان پرونده سعی کردند با دقت تمام، تمامی اشلاء بهجا مانده از قربانیان را برای بررسیهای پزشکی و قانونی در آزمایشگاه مورد مطالعه قرار دهند.