اسطیره
اسطیره واژه‌ای عربی است که در اصل به معنای سخن بی‌پایه، آشفته و بیهوده به‌کار می‌رود. این واژه در متون کهن بیشتر به گفتاری اطلاق شده که انسجام و استواری ندارد و شنونده آن را جدی نمی‌گیرد. بنابراین، معنای نخست آن جنبه‌ای منفی دارد و به نوعی سخن بی‌اعتبار اشاره می‌کند.
در معنای دوم، اسطیره به افسانه و روایت خیالی گفته می‌شود. این معنا بیشتر در حوزه فرهنگ و ادبیات کاربرد دارد، جایی که داستان‌ها و حکایات غیرواقعی با اهداف سرگرمی، پندآموزی یا بیان نمادین شکل می‌گیرند. جمع این واژه «اساطیر» است که در قرآن کریم نیز به کار رفته و کافران وحی الهی را «اساطیر الاولین» یا افسانه‌های پیشینیان می‌نامیدند.
بنابراین، اسطیره هم معنای سخن پریشان و بیهوده دارد و هم به افسانه و داستان خیالی دلالت می‌کند. به همین دلیل، این واژه در متون دینی بیشتر با بار منفی به کار رفته، در حالی که در ادبیات و فرهنگ عامه، معنای داستانی و اسطوره‌ای آن برجسته شده است.
مترادف‌ها
افسانه، اسطوره
متضادها
واقعیت، حقیقت
لغت نامه دهخدا
( اسطیرة ) اسطیرة. [ اِ رَ ] ( ع اِ ) اسطیر.
جمله سازی با اسطیره
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در متون کهن و افسانه‌های قدیمی، شخصیت‌هایی مانند رستم به عنوان یک اسطیره قهرمان شناخته می‌شوند که با شجاعت بی‌نظیر خود در برابر دشمنان ایستادگی می‌کردند.
💡 بسیاری از نویسندگان بزرگ جهان، تلاش می‌کنند تا با خلق شخصیت‌های پیچیده و عمیق، آن‌ها را به اسطیره ماندگار در دنیای ادبیات و ذهن خوانندگان تبدیل کنند.
💡 داستان‌های اسطیره، ریشه‌های بسیار عمیقی در فرهنگ و باورهای جوامع باستان دارند و نقش مهمی در انتقال ارزش‌ها و آموزه‌های اخلاقی به نسل‌های بعدی ایفا می‌کنند.
