اسفا

اسفا. [ اَ س َ ] ( ع صوت ) بمعنی وااندوه ! الف درآخر این لفظ برای ندبه است. ( غیاث ). دریغ! دریغا!
- اسفاگوی؛ دریغاگوی:
فراق تو اسفاگوی کرد خلقی را
بدان سبب که ز یوسف بسی تو خوبتری.سوزنی.

وا اندوه.

[ویکی الکتاب] معنی أَسِفاً: اندوهگین
معنی عَصْفاً: به تندی - به سرعت
ریشه کلمه:
اسف (۵ بار)
«أَسِف» از مادّه «اسف» آن چنان که «راغب» در «مفردات» می گوید، به معنای «اندوه» توأم با «خشم» است. این کلمه گاهی به هر یک از این دو معنا به تنهایی نیز اطلاق می شود و ریشه اصلی آن این است که انسان شدیداً از چیزی ناراحت شود; طبیعی است اگر این ناراحتی نسبت به افراد زیردست باشد به صورت خشم و نشان دادن عکس العمل خشم آلود ظاهر می شود. و اگر نسبت به افراد بالادست و کسانی که تاب مقاومت در برابر آنها نیست، بوده باشد; به شکل اندوه آشکار می گردد از «ابن عباس» نیز نقل شده که حزن و غضب (اندوه و خشم) یک ریشه دارد اگر چه لفظ آنها مختلف است.

💡 که بزیر سایۀ سرو تو کام دل بیابم اسفا سر تو بر نی شده سایبان لیلی

💡 جایی که غم عشق بود مهر پدر چیست؟ یعقوب خمش گشت و دلم وا اسفا زد

💡 یوسف مصر وفا غرقه بخون وا اسفا دل ز زندان غم او ابد الدهر نرست

💡 سوی آسمان غیبی، تو چگونهٔ و چونی؟ که بر آسمان ز یاران اسفا رسید، باری

💡 گهی به یا حزنا ساختم نوای حزن گهی به یا اسفا سوختم به داغ اسف

💡 یوسف از دیده یعقوب بناگه گم شد ناله از جان و دلش وا اسفا می آید