لغت نامه دهخدا
استنجاف. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) تهی کردن باد ابر را. ( منتهی الارب ): انتجفت الریح السحاب و استنجفته؛ استفرغته؛ تُنُک کرد باد ابر را. ( قطر المحیط ) ( منتهی الارب ).
استنجاف. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) تهی کردن باد ابر را. ( منتهی الارب ): انتجفت الریح السحاب و استنجفته؛ استفرغته؛ تُنُک کرد باد ابر را. ( قطر المحیط ) ( منتهی الارب ).