لغت نامه دهخدا
( استلامة ) استلامة. [ اِ ت ِ م َ ] ( ع مص ) مرتکب کاری قابل نکوهش شدن: استلام الیهم؛ کاری کرد با ایشان که بدان ملامت کنند وی را.
( استلامة ) استلامة. [ اِ ت ِ م َ ] ( ع مص ) مرتکب کاری قابل نکوهش شدن: استلام الیهم؛ کاری کرد با ایشان که بدان ملامت کنند وی را.