ازدهاء
لغت نامه دهخدا
ازدهاء. [ اِ دِ ] ( ع مص ) کبر و ناز کردن. تکبر کردن. ( منتهی الارب ). || سبک و سهل داشتن کسی را. ( منتهی الارب ). سبک گرفتن. خوار گرفتن. || جنبانیدن باد درخت را.
جمله سازی با ازدهاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 برخورد متکبرانه و ازدهاء او در برخورد با همکاران باعث شد که مدیریت شرکت تصمیم به اخراج او از سمت فعلیاش بگیرد.
💡 نباید اجازه داد که موفقیتهای مالی باعث ازدهاء و غرور در دل انسان شود، زیرا تواضع همواره راه رسیدن به احترام دیگران است.
💡 در تحلیلهای روانشناختی، ازدهاء و خودبزرگبینی اغلب به عنوان مکانیسمهای دفاعی برای پوشاندن احساس ناامنیهای درونی فرد تفسیر میشوند.