لغت نامه دهخدا
ازاربند. [ اِ ب َ] ( اِ مرکب ) همیان. ( منتهی الارب ). || بندشلوار. آنچه که شلوار و تنبان به آن بندند. ( آنندراج ). تُکّه. بندِ ازار. شلواربند. بند تنبان: دست اندر زیر کرد [ حسنک ] و ازاربند استوار کرد و پایچهای ازار ببست. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 183 ).
