ابوالعباس ابن عطاءالله سکندری جذامی

[ویکی فقه] اِبْن عَطاءُاللّه، ابوالعباس (ابوالفضل ) تاج الدین احمد بن محمد ابن عبدالکریم سکندری جذامی (د ۷۰۹ق /۱۳۰۹م )، ملقب به شیخ کبیر، عارف، شاعر، نحوی، محدث، مفسر و فقیه مالکی و از مشایخ بزرگ طریقت شاذلیه بود.
نیاکان او از مهاجران بنی جذام بودند که در اسکندریه سکنی گزیده بودند.
غنیمی تفتازانی، ابوالوفا، ابن عطاءالله السکندری و تصوفه،ص۱۲-۱۳، قاهره، ۱۳۸۹ق /۱۹۶۹م.
ابن فرحون وی را امام در فقه و اصول و ادب خوانده و بنابر گفته او عبدالکریم مفصل زمخشری و تهذیب را خلاصه کرده و شرحی نیز بر تهذیب با نام البیان و التقریب در ۷ مجلد به رشته تحریر درآورده بود
ابن فرحون، ابراهیم، ا۱۷لدیباج المذهب،ج۲،ص۴۳، به کوشش محمد احمدی ابوالنور، قاهره، ۱۹۷۴م؛
اگر چه از وقایع زندگی او پیش از آشنایی با مرسی اطلاع دقیقی در دست نیست، اما منابع به طور کلی به تحصیلات وی در تفسیر، فقه، اصول، حدیث، لغت، نحو، بیان، کلام، علوم دیگر رایج در آن عصر اشاره کرده اند.
ابن فرحون، ابراهیم، ا۱۷لدیباج المذهب،ج۱،ص۲۴۲، به کوشش محمد احمدی ابوالنور، قاهره، ۱۹۷۴م؛
...