ابن کال

[ویکی فقه] اِبْن ِ کال، ابوعبدالله محمد بن محمد بن هارون بزّاز حِلّی ( ذیحجه ۵۱۵ - ذیحجه ۵۹۷/ فوریه ۱۱۲۲ - سپتامبر ۱۲۰۱)، مقری، محدّث و مفسّر امامی است.
شهرت او در برخی از منابع به صورت «ابن الکیال » و گاه به شکلهای محرّف «ابن الکمال » و «ابن الکامل » ضبط شده است. از آن جا که وی برای گذران زندگی به پیشه بزازی می پرداخته به «بزاز» نیز شهرت یافته است.
مذهب
در منابع قدیم تر به مذهب او اشاره ای نرفته است، اما برخی منابع متأخر شیعی او را در زمره امامیه شمرده اند، و قراینی بر این امر گواهی دارد. وی در بغداد به دنیا آمد و در حلّه پرورش یافت. سپس
مشایخ حدیث
برای کسب علم به بغداد بازگشت و در آن جا از ابوالعلاء همدانی، ابوالکرم شهرزوری، سبط خیاط و دَعوان بن علی جُبّی قرائت آموخت و از جمعی از مشایخ استماع حدیث کرد. پس از آن به حلّه بازگشت و به تعلیم قرائت و حدیث پرداخت. ابن کال همچنین در موصل از یحیی ابن سعدون قرطبی قرائت و حدیث فرا گرفت. علاوه بر این ها، از نظام الشرف ابوالحسن عریضی، علی بن عبدالسید بن صباغ و فضل بن سهل اسفراینی نیز استفاده کرده است.
شاگردان و راویان
...