ابن زاکور ابوعبدالله محمد بن قاسم

[ویکی فقه] اِبْن ِ زاکور، ابوعبدالله محمد بن قاسم بن محمد بن عبدالواحد ابن احمد (ح ۱۰۷۵- ۲۰ محرم ۱۱۲۰ق /۱۶۶۵-۱۱ آوریل ۱۷۰۸)، ادیب، فقیه، عارف، شاعر و مورخ است.
وی در فاس در خاندانی سرشناس به دنیا آمد که تا این زمان نیز شهرت خود را همچنان حفظ کرده اند.
گنون، عبدالله، المنتخب من شعر ابن زاکور، ج۱، ص۱۱، مغرب، ۱۹۴۱م.
هنوز خردسال بود که در فاس - که آن هنگام از مراکز علمی به شمار می آمد - با محافل علمی سروکار پیدا کرد. او خود اشاره می کند که در نوجوانی پیوسته در مجلس درس شیخ عبدالقادر فاسی حضور می یافته، اما از درس و بحث وی چیزی درک نمی کرده است..
گنون، عبدالله، المنتخب من شعر ابن زاکور، ج۱، ص۱۱، مغرب، ۱۹۴۱م.
از ویژگیهای کم نظیری که در احوالات ابن زاکور آورده اند، یکی این است که وی متن کامل برخی از کتابهای درسی، از جمله تلخیص المفتاح سکاکی در علوم بلاغت، جمع الجوامع سُبکی در اصول فقه، کافیة ابن حاجب و الفیة ابن مالک در نحو، مختصر خلیل در فقه و مقامات حریری در ادب را از برداشت. دیگر آنکه هنوز جوان بود که در تاریخ و سیره و تفسیر و دیگر علوم قرآنی تبحر یافت و در علوم و فنون ادبی سرآمد اقران شد و در فقه و حدیث و اصول و تاریخ و ادب به تدریس و تألیف پرداخت.
گنون، عبدالله، المنتخب من شعر ابن زاکور، ج۱، ص۱۴-۱۵، مغرب، ۱۹۴۱م.
...

💡 یکی از اقدامات مهم عبدالله در خراسان به منظور برقراری آرامش در آن ناحیه، خاموش‌کردن طغیان یکی از نوادگان حسین بن علی به نام محمد بن قاسم بن علی بود.

💡 طاهریان به برید توجه ویژه‌ای داشتند چنان‌که در زمان عبدالله، شاهد فعالیت مفید و مناسب دیوان بَرید هستیم که آگاهی دقیق عبدالله از محله و خانه‌ای که محمد بن قاسم بن علی در آن مخفی شده بود و اعزام افرادی برای دستگیری او، مهر تأییدی بر این فعالیت‌ها و شبکهٔ اطلاع‌رسانی دقیق طاهریان است.