باده فرسای

در فرهنگ‌های واژگان فارسی، ترکیب باده‌فرسای به‌عنوان یک صفت مرکب وصفی ثبت شده‌است. این واژه از دو جزء باده و فرسای تشکیل شده که بخش دوم آن، از مصدر فرسودن گرفته شده و در مجموع به‌معنای کسی است که چیزی را فرسوده یا مصرف می‌کند. در کاربرد ادبی و شاعرانه، این صفت معمولاً برای توصیف فردی به‌کار می‌رود که به‌صورت مداوم و پرشمار به باده‌نوشی می‌پردازد و بدین‌ترتیب، گویی باده را فرسوده و مصرف می‌کند. این تعبیر، اغلب در متون کلاسیک و اشعار کهن فارسی به‌چشم می‌خورد و بر دلباختگی و انس شدید به می دلالت دارد.