امان طلبیدن

امان طلبیدن. [ اَ طَ ل َ دَ] ( مص مرکب ) امان خواستن. ( فرهنگ فارسی معین ): جباران کامکار در حریم روزگار او امان طلبیدند. ( کلیله و دمنه ). رجوع به امان و امان جستن شود.

( مصدر ) امان خواستن.

💡 بی‌طلب برگ دو عالم همه ساز است اما حرص مشکل‌که به رنج طلبیدن نرسد

💡 رفت از پی گوهر طلبیدن دل من با قافله ئی بسوی بحرین روان

💡 بدعا نجات باید طلبیدن از هر آفت تو چه آفتی ندانم که به صد دعات جویم

💡 دانم که دلم گشت در آن زلف سیه گم لیکن چه کنم چون طلبیدن نگذاری

💡 و گفت: آنچه کفایت است بتو می‌رسد بی‌رنج اما مشغولی و رنج تو در زیادت طلبیدن بود.