کنشتی

کنشتی. [ ک ِ ن ِ ] ( ص نسبی ) منسوب به کنشت:
بتی رخسار او همرنگ یاقوت
میی بر گونه جامه کنشتی.دقیقی ( از احوال و اشعار رودکی ج 3 ص 1277 ).سخن دوزخی را بهشتی کند
سخن مزگتی را کنشتی کند.( از فرهنگ اسدی چ اقبال ص 51 ).از چه سعید افتاد وز چه شقی شد
عابد محرابی و کشیش کنشتی.ناصرخسرو.راهیست اینکه همبر باشد درو برفتن
درویش با توانگر با مزگتی کنشتی.ناصرخسرو ( دیوان چ تهران ص 471 ).مراد از از مردمی آزادمردیست
چه مرد مسجدی و چه کنشتی.سنایی.

💡 تنها نه منم کعبهٔ دل بتکده کرده در هر قدمی صومعه‌ای هست و کنشتی

💡 در سر زاهد به غیر از خودپرستی هیچ نیست این کدوی پوچ، قندیل کنشتی بوده است

💡 بتی رخسار او همرنگ یاقوت میی بر گونه جامهٔ کنشتی

💡 کنشتی پر صنم شد دل سد افسوس در و بامش پر از زنار و ناقوس

💡 از چه سعید اوفتاد و از چه شقی شد زاهد محرابی و کشیش کنشتی