تشویر کشیدن

تشویر کشیدن. [ ت َش ْ ک َ دَ] ( مص مرکب ) خجلت کشیدن. شرمساری بردن:
در خلقتم اوستاد تقدیر
جز کن نکشید هیچ تشویر.واله هروی ( از آنندراج ) ( از بهار عجم ).و رجوع به تشویر شود.

خجلت کشیدن

💡 ولیکن کار چون افتاده بودش نبود از خجلت و تشویر سودش

💡 همه شب همی با سران رای زد سرانگشت تشویر بر پای زد

💡 چندین چه کشی زبهر دندان تشویر از یک صدف ای نگار یک در کم گیر

💡 نیامدست ز من در وجود هیچ گناه کز آن‌گناه همی خورد بایدم تشویر

💡 جمال خورده ز حسن عبارتت تشویر کمال کرده ز لطف مقالت استکمال

💡 نه هم ز لفظ تو تشویر خورد می باید گرفتم آنکه همه سلسبیل و کوثر گشت