استعمال افهامی تصدیقی

[ویکی فقه] استعمال افهامی تصدیقی استعمال لفظ به قصد فهماندن نسبت تامه است.
در مواردی که استعمال، افهامی است و متکلم قصد دارد از معنای موجود در نفس الامر، اخبار نماید و آن را به مخاطب بفهماند، اگر معنایی که در نظر متکلم است ربطی و غیر مستقل باشد، دو فرض متصور است:۱. در صورتی که معنای ربطی، از نوع معانی حروف یا از نوع نسب اضافی ناقصه باشد، استعمال افهامی، تصوری است؛۲. در صورتی که معنای ربطی، از نوع نسبت تامه، مانند: نسبت تامه میان فاعل و فعل یا نسبت تامه میان مبتدا و خبر، باشد که هیئت جمله بر این معنای ربطی دلالت می کند، به آن استعمال افهامی تصدیقی می گویند.
تعریف
بنابراین، استعمال افهام تصدیقی به استعمالی گفته می شود که متکلم در آن، قصد افهام نسبت تامه را به شنونده دارد تا او به آن پی برده و وقوع آن را تصدیق نماید

💡 با توجه به آنچه درباره استعمالات وحى و معانى آن در قرآن گفته شد، نتيجه مىگيريم كه سخن خداوند با فكر و عقل اولياى خود - كه اميرالمؤ منين عليه السلام در اينخطبه به آن اشاره كرده اند - از مقوله الهام است.

💡 استعمال اين كلمه به صورت مضاف است و استعمال آن به صورت غير منصاف، شاذ استو غير منصرف بودنش بر اثر دو عامل تعريف و الف و نون زايد است. (498)

💡 و نـيز در آن كتاب روايت كرده كه چون حضرت صادق عليه السلام روزه مى گرفت بوىخوش استعمال مى نمود و مى فرمود: الطيب تحفة الصائم؛ بوى خوش تحفه روزه دار است.(28)

💡 دم کرده ساده بابونه در استعمال خارجی روی پوست صورت برای حفاظت از پوست بهترین تأثیرها را دارد.

💡 پس هر که یک چیز را در معصیت الهی استعمال نماید همه چیزها و نعمتهایی که در دنیا خلق شده کفران کرده است.

💡 ذوالنّون گوید چون مرید از استعمال ادب بیرون آید از آنجا که آمد با هم آنجا شود.