نااندیش انداز

نااندیش انداز. [ اَ اَ ] ( ص مرکب ) نااندیش که بدیهه باشد. ( دساتیر ). نااندیشنده. بدیهه گو.

نا اندیش که بدیهه باشد

💡 دوستدار در این کتاب با نام‌گذاری «فرهنگ دین‌خو» بر فرهنگ دینی ایران، نااندیشی و ناپُرسایی آن را به چالش و پرسش، کشیده‌است.