نوروز، که با نامهای روز نو، روز تازه، جشن فروردین، جشن بهار و جشن سال نو نیز شناخته میشود، بزرگترین جشن ملی ایرانیان است. این جشن در نخستین روز از نخستین ماه سال شمسی، یعنی هنگام اعتدال بهاری (برابری شب و روز)، آغاز میگردد. ریشه این جشن به دوران باستان بازمیگردد، زمانی که آریاییان سال را بر اساس دو فصل گرما و سرما تقسیمبندی میکردند. در آن دوران، فصل سرما ده ماه و فصل گرما دو ماه به طول میانجامید.
در اعصار باستانی، آریاییان دو جشن بزرگ را در آغاز فصول گرما و سرما برگزار میکردند که هر دو به نوعی آغاز سال نو محسوب میشدند. جشن نخست، با شروع فصل گرما و کوچ دادن گلهها به مراتع سرسبز و تازه، همراه با شادی از نور خورشید برگزار میشد. جشن دوم، با آغاز فصل سرما و آمادهسازی ذخایر برای این دوره، برپا میگردید. با گذشت زمان، تقسیمبندی فصول تغییر یافت؛ تابستان هفت ماه و زمستان پنج ماه شد، اما سنت برگزاری جشن در آغاز سال نو همچنان پابرجا ماند.
نوروز نه تنها آغاز سال نو، بلکه نمادی از نو شدن، طراوت و تجدید حیات است. این جشن با پیوندهای عمیق فرهنگی و تاریخی خود، همواره جایگاه ویژهای در میان ایرانیان داشته و میراثی گرانبها از نیاکان ما به شمار میرود. آیینها و رسوم نوروزی، که از دل تاریخ برآمدهاند، همچنان با شور و اشتیاق برگزار میشوند و پیامآور دوستی، صلح و امید هستند.
