خبر محفوف به قرینه قطعی

[ویکی فقه] خبر محفوف به قرینه قطعی به خبر واحدِ دارای قرینه قطعی بر صدق اطلاق می شود.
خبر محفوف به قرینه قطعی، مقابل خبر محفوف به قرینه ظنی بوده و به خبری گفته می شود که به حد تواتر نرسیده است (واحد یا غیر مستفیض یا مستفیض است) اما به سبب همراهی با قراین و شواهد قطعی، به درستی مضمون آن علم پیدا می شود، مانند خبر واحدی که دلالت دارد زید از دنیا رفته است، در صورتی که همراه با بلند شدن صدای شیون و گریه از خانه زید باشد و پس از گذشت زمان اندکی، جنازه ای نیز از خانه وی بیرون آورده شود؛ در این جا، هر چند خبری که بر مرگ زید دلالت داشت، واحد است، اما چون با قراین قطعی همراه شده، به مضمون آن علم پیدا می شود.
برخی قرائن قزعی
برخی از قراین قطعی عبارت اند از:۱. موافقت خبر با دلالت عقلی قطعی؛۲. موافقت خبر با نص کتاب؛۳. موافقت خبر با سنت قطعی؛۴. موافقت خبر با اجماع.
حجیت
از آن جا که علم نزد اصولی ها حجیت ذاتی دارد و خبر واحد محفوف به قرینه قطعی نیز علم آور است، همه آنها بر حجیت آن اتفاق کرده اند.

💡 هستی همواره با دو مرز آزادی و تقدیر محفوف است. هرچند که آزادی معطوف به اراده است اما تصور هرج و مرج برای هستی با فرض مخلوق بودن آن ناسازگار است. هستی تا جایی آزادی عمل دارد که خللی در موقعیت خود در سیستم ایجاد نکند. انسان در تعامل خود با جهان به وسیله تاریخ تحت تأثیر قرار می‌گیرد. تقدیر در هرلحظه، مسیر قطعی آینده ما را نشان می‌دهد و اعمال آزادی همواره از سوی اجزاء عالم توأم است با احساس مسئولیت و تعهد در برابر کل نظام منسجم.

💡 در آيه مورد بحث، اول سخن از انعام خداست، كه اين لطف آغازين است، آنگاه سخن ازيادآورى انسان متنعم است، سپس پاداشى كه خداوند در پى يادآورى انسان متنعم، به وىعطا مى كند كه آياتى از قبيل لئن شكرتم لازيدنّكم (61) و مانند آندليل بر اين خواهد بود؛ چنان كه تعليق وفاى خدا به عهد خود بر وفاى انسان به عهدخويشتن از همين سنخ است و اين پاداش، همان لطف پسين الهى است كه همتاى لطف پيشين خدا،توفيق انسان متنعم را به دو لطف مزبور محفوف مى سازد.