ابن ظهیر

[ویکی فقه] اِبْن ِ ظَهیر، ابوعبدالله، محمد بن احمد اِرْبِلی، ملقب به مجدالدین (۶۰۲ -۶۷۷ق /۱۲۰۵- ۱۲۷۸م )، ادیب، شاعر و فقیه حنفی می باشد. از آن جا که پدرش ظهیرالدین لقب داشت، به ابن ظهیر شهرت یافت.
وی در اربل به دنیا آمد و در همان جا به طلب علم پرداخت.
مشایخ ابن ظهیر
در اربل از ابن مکرم و در بغداد از ابوبکر ابن خازن و کاشغری و در دمشق از سخاوی، کریمه دختر عبدالوهاب قرشی و تاج الدین ابن حمویه حدیث شنید
شاگردان
گروهی چون ابوشامه، دمیاطی، ابن عطار، ابن خباز، از وی روایت حدیث کرده اند و او به ذهبی اجازه نقل همه روایات خود را داده بود. احمد بن محمد بن غانم نیز از او دانش آموخت و شهاب الدین محمود از شاگردان خاص او بود که فنون نظم و نثر را نزد وی فراگرفت و هموست که چون استادش درگذشت، قصیده ای بزرگ در رثای او سرود و مناقب او را در آن برشمرد.
سرپرستی مدرسه قایماریه
...

💡 ازسویی با توجه به حکم دوم، می‌توان گفت جایی که شعر حافظ برتر از شعر ظهیر است، به‌طریق اولیٰ برتر از شعر سلمان و خواجو نیز است.

💡 تو ظهیر شرعی و در شرع ظاهر شد شرف تاکه‌مستظهر شد ازتشریف‌مستظهر ظهیر

💡 ظهیر عاشقان بودی به عدل خویش درگیتی چو خسرو حافظ خلقست از نزدیک خلاقش

💡 سپس سرود که یا رب، والِ مَن و والاه ظهیر و ناصر، او را، ظهیر باش و نصیر

💡 دل را ز جان گزیر وز جانان گزیر نیست غیر از هوای دوست نصیر و ظهیر نیست