مرده ستای

مرده ستای. [ م ُ دَ / دِ س ِ ] ( نف مرکب ) رثاگر. مرثیه سرا. مرثیه گو. نوحه گر. || در این بیت دشنام گونه ای است موهن:
بدو که گوید از من چنانکه فرمایم
که ای پلید بد بدسگال بد فرمای
به هجو من چه رسیدی و از چه فارغ شد
ز گوربان خود ای قلتبان مرده ستای.سوزنی ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

رثا گر

💡 نکند جان بتن مرده چرا نغمه او که بود زمزمه‌اش نعت نبی مرسل

💡 جان شهید عشق بجانان سپرده به هر زنده یی که کشته او نیست مرده به

💡 بوی جانبخش تو همراه نسیم سحر است زان سبب مرده انفاس نسیم سحرم

💡 شب بسوزید و چو شمع مرده روز از مسکنت چهره پر خاک سیه در گوشه مسکن کنید