ظهور لفظی

[ویکی فقه] ظهور به دست آمده از خود لفظ را ظهور لفظی می گویند.
ظهور لفظی، مقابل ظهور حالی بوده و عبارت است از ظهوری که از خود لفظ به دست می آید نه از حال متکلم و قراین مقامی.
اسباب ظهور لفظی
ظهور لفظی دو سبب دارد:۱ وضع:که سبب تبادر معنا به ذهن مخاطب و ظهور لفظ در آن معنا می شود.۲ انصراف:در صورتی که از انس ذهنی نشأت گرفته باشد نه انصراف بدوی مانند: انصراف کلمه گوشت به گوشت قرمز، در اذهان اهل عرف.

💡 شاهد نور، نور بس باشد دیده را این ظهور بس باشد

💡 چو ظاهر شد ظهور او جهان بود چو باطن شد بطونش نور جان بود

💡 نماید روی از قلب و جهاتش ظهورات و کمالات صافتش

💡 نهال ترک ز برق فرنگ بار آورد ظهور مصطفوی را بهانه بولهبی است

💡 به ذات احمد مرسل‌که‌گشت هستی او ظهور دایرهٔ ممکنات را پرگر

💡 فعل او جز به نور او نشود مظهرش جز ظهور او نشود