صبوحی کردن

صبوحی کردن. [ ص َ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) شراب نوشیدن در بامداد ویا شراب نوشیدن از بامداد تا گاه خفتن:
اگر توانی یک شنبه را صبوحی کن
کجا صبوحی نیکو بود به یک شنبد.منوچهری.شب که صبوحی نه بهنگام کرد
خون زیادش سیه اندام کرد.نظامی.نشست آن شب بنوشانوش یاران
صبوحی کرد با شب زنده داران.نظامی.بیا ساقی آن راحت انگیز روح
بده تا صبوحی کنم در صبوح.نظامی.

( ~. کَ دَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) صبوحی نوشیدن.

( مصدر ) صبوحی نوشیدن.

صبوحی نوشیدن.

💡 امروز من و جام صبوحی در دست می‌افتم و می‌خیزم و می‌گردم مست

💡 خلق جهانی اگر زار و پریشان شوند شکر صبوحی که شد زار و پریشان دوست

💡 مده وقت صبوحی هرگز از دست که باشد صبح خیزانرا ثوابی

💡 چون نواساز چمن نغمه سرا شد خواجو خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم

💡 نغمه، صبوحی زده می ریخت، لب سودهٔ عنبرکده می بیخت، شب

💡 می شبانه خمار سحر نمی ارزد خوش آن حریف که مست صبوحی ازل است