سنبله ٔ زر

سنبله زر. [ سُم ْ ب ُ ل َ / ل ِ ی ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از منقل و آتش و آتشدان. ( برهان ) ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ):
سرد است سخت سنبله زر بخرمن آر
تا سستیی بعقرب سرما برافکند.خاقانی.رجوع به سنبل زر شود.

💡 کاشتر و اسب من از دیروز باز از کاه و جو جز که راه کهکشان و سنبله گردون نداشت

💡 زنى به نزد خوابگزارى آمد و گفت: به خواب ديدم كه سنبله گندمى از سر انگشتانمروييده است. و او گفت: اى فلان ! از نخ ‌ريسى گذران مى كنى ؟ گفت: آرى

💡 گر بپیچد جعد او بر سیم غلطد سنبله ور بتابد زلف او بر لاله گردد صولجان

💡 سرو سوسن را همی‌گوید زبان را برگشا سنبله با لاله می گوید وفا را تازه کن

💡 غمزه زنان چو بگذری سنبله موی و مه قفا روی بتان قفا شود پیش صفای روی تو

💡 تا تو را دیدم که داری سنبله بر آفتاب آسمان حیران بماند از اشک چون پروین من