سنبل زر

سنبل زر. [ سُم ْ ب ُ ل ِ زَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از منقل و انگشت دان. ( آنندراج ) ( انجمن آرای ناصری ). رجوع به سنبله زر شود.

💡 پریشان می کند از سرکشی مغز سر گل را به گلشن شاخ سنبل مار ضحاکست پنداری

💡 زمين شوره زار هرگز سنبل بر نيارد، اگر چه هزاران مرتبه باران بر آن ببارد بلكهبايد زمين آماده باشد تا از قطرات زنده كننده باران بهره گيرد.

💡 روز و شب را سنبل و گل در گریبان می‌کنیم عید نوروز است از یاد تو ماه و سال ما

💡 گل سنبل در سفرهٔ هفت‌سین مورد استفاده قرار می‌گیرد و برای زیبایی در سفرهٔ هفت‌سین قرار می‌گیرد

💡 ز رنگ گل تا بهار سنبل شکست دارد دماغ نازی در این گلستان ندانم امروز، که کج‌کلاهِ که می‌خرامد

💡 همچو شبنم آب شد جویا گل از رشک رخش نه همین سنبل به باغ از شرم آن کاکل گداخت