دادار دودور

دادار دودور. ( اِ مرکب ) به کنایه شرم آدمی؛ گویند: به دادار دودورش خندید، نظیر به فلانش خندید.

بکنایه شرم آدمی

💡 اگر بخشش چنین رانده‌ست دادار ببینیم آنچه او رانده‌ست ناچار

💡 دل من هست از این بازار بی‌زار قسم خواهی به دادار و به دیدار

💡 نشان بود آن کلاه از رب دادار که سرافرازی از حق شد پدیدار

💡 ۵- «کار از کار گذشت» اثر ژان پل سارتر، نشر دادار، تهران ۱۳۸۵

💡 به لابه خواهم از دادار گیهان که رامین گردد از کرده پشیمان