حسام خویی

حسام خویی. [ ح ُ م ِ خ ُ ] ( اِخ ) حسام الدین حسن بن عبدالمؤمن متخلص به حسام و ملقب به مظفری از شاعران سده هفتم در ماردین است. او راست: «نصیب الفتیان » در مقابل نصاب الصبیان و «تحفه حسام » در لغت فارسی به ترکی و «ملتمسات » در 400 رباعی و «قواعدالرسائل » در انشاء که این به فارسی خالص است و در رجب 684 هَ. ق. نگاشته شده و«نزهةالکتاب » در امثال، که در محرم همان سال نگاشته است. احوال وی در دانشمندان آذربایجان ص 113 و فهرست دانشگاه ج 2 ص 292 و فرهنگنامه های عربی به فارسی ص 126و مقدمه همین لغت نامه و ذریعه ج 9 ص 236 آمده است.

حسام الدین حسن بن عبدالمومن متخلص به حسام و ملقب به مظفری از شاعران سده هفتم در ماردین است

💡 مقال ابن حسام آتشی دل آشوبست ز دیده آب سرشکی بر بن مقاله فکن

💡 از آتش حسام تو بدخواه ملک را در چشم و دل همیشه دخان و شرار باد

💡 ای باد سارحادثه، درگوشه ی بمیر چون آتش حسام شه آْمد در التهاب

💡 حسام برق تف ابر پیکر تو ز خون به چپ و راست فرو راند جویها هموار

💡 گر ذوالفقار در کف حیدر ندیده‌ای در دست ‌شهریار نگه کن حسام او