ابن حسام

ابن حسام. [ اِ ن ُ ح ُ ] ( اِخ ) کنیت دو تن از شعرای ایران: 1 - شمس الدین محمد قهستانی. وفات 982 هَ.ق. مثنوی خاورنامه مشتمل بر شرح غزوات امیرالمؤمنین علی علیه السلام از اوست. 2 - جمال الدین بن حسام خوافی سرخسی هروی. وفات 737 هَ.ق. مولد او بیکی از قراء نشابور، و چون مدتی در شهرهای خواف و سرخس و هرات بسر برده او را بهر یک از این سه شهر نسبت کنند. او سفری به هندوستان رفته و بایران بازگشته و در دربار آل کرت اعتباری داشته است.

کنیت دو تن از شعرای ایران

[ویکی فقه] ابن حسام شاعری شیعه مذهب از مفاخر قهستان است.
محمد بن حسام الدین از شاعران مشهور سده نهم، سخن سرای توانا و عالمی بلند همت بوده که عمری را در ستایش خاندان رسول گذرانده است.

💡 به وصل خویش برآر آرزوی ابن حسام شتاب عمر گرانمایه بین چه جای درنگ

💡 حدیث ابن حسام از شکایت اصحاب حکایتی است که یوسف ز جور اخوان گفت

💡 تا که محمود شود عاقبتت ابن حسام جان فدا کرده به دیدار ایاز آمده‌ایم

💡 آنکه برداشت ترا کی فکند ابن حسام نیست برداشتگان را ز کریمان تنبیذ

💡 شکیب ابن حسام از لب تو ممکن نیست مگس چگونه شکیبد چو انگبین باشد

💡 به کوی دوست به دریوزه آید ابن حسام بود که خلعت خاصی بدین گدا بخشند