جلال الدین حسن نومسلمان

[ویکی فقه] جلال الدین حسن نومسلمان، امام نزاری و ششمین رهبر اسماعیلیه نزاری در الموت است.
وی در ۵۶۲ متولد شد و در کودکی از پدرش، نورالدین محمد (حک: ۵۶۱ـ۶۰۷)، نص جانشینی دریافت کرد و پس از مرگ پدرش در ۱۰ ربیع الاول ۶۰۷، به رهبری دعوت و دولت نزاریه رسید.
حسن، همان طور که مرسوم خداوندان الموت بود، لقب افتخاری جلال الدین داشت.
در سالهای آخر حکومت نورالدین محمد، بین او و فرزندش اختلاف روز افزونی پدید آمده بود.
عقیده نداشتن به قیامت
حسن، مانند برخی دیگر از اسماعیلیان نزاری، با عقیده قیامت که به انزوای نزاریان از جهان اسلام انجامید، مخالف بود و گفته شده است که در همان سالها، به طور پنهانی موضع خود را به اطلاع خلیفه عباسی و برخی حکمرانان اهل سنّت ــ که قصد داشت در آینده با آنان مناسبات دوستانه برقرار کند ــ رسانیده بود.
طبق روایات ایرانی موجود درباره دوران حکمرانی خداوندان الموت، حسن به محض آنکه به رهبری نزاریه رسید، عقیده و تعالیم قیامت را، که پدربزرگش در ۵۵۹ اعلام کرده بود، طرد و انکار کرد و در ابتدای جلوس اظهار مسلمانی کرد و از پیروانش نیز خواست که بر التزام ایمان و اسلام، ساعی و راغب باشند.
وی سفیرانی نزد خلیفه ناصر عباسی (حک: ۵۷۵ـ۶۲۲)، سلطان محمد خوارزمشاه (حک: ۵۹۶ـ۶۱۷) و برخی امیران سنّی مذهب فرستاد و آنان را از اصلاحات دینی خود مطّلع کرد.
همچنین به طرق گوناگون سعی کرد به مسلمانان نشان دهد که جامعه اسماعیلیان نزاری از تعالیم و رسوم گذشته خود دست کشیده و برای زندگی متعارف به شیوه اهل اسلام آمادگی دارد.
تفویض مشاغل دینی
به دستور او «در هر دیهی مسجدی و حمامی ساختند و رسوم اذان و منبر و محراب و صلوات و صیام تازه کردند»، همچنین در ولایت خود مساجد را تعمیر و آباد کرد و تعدادی از علما و فقها را از خراسان دعوت کرد و مشاغل دینی مانند قضا و خطابه و امامت را به ایشان تفویض نمود.
در پی این اقدامات، در ربیع الاول ۶۰۸، خلیفه طی فرمانی مسلمانی رهبر نزاریان و پیروانش را اعلام کرد.
حمایت خلیفه عباسی
...
[ویکی شیعه] جلال الدین حسن نومسلمان، امام نزاری و ششمین رهبر اسماعیلیه نزاری در الموت. وی در سال ۶۰۷ ق، به رهبری دعوت و دولت نزاریه رسید و اصلاحات فراوانی را در جامعه نزاریان الموت انجام داد، از جمله: طرد و انکار عقیده قیامت (که به انزوای نزاریان از جهان اسلام انجامید)، برقراری ارتباط با خلیفه عباسی و تفویض مناصب دینی به علمایی از خراسان. جلال الدین حسن نومسلمان، پس از یازده سال حکومت، در ۱۵ رمضان سال ۶۱۸ ق درگذشت.
جلال الدین در ۵۶۲ق متولد شد و در کودکی از پدرش، نورالدین محمد (حکومت: ۵۶۱-۶۰۷)، نص جانشینی دریافت کرد و پس از مرگ پدرش در ۱۰ ربیع الاول ۶۰۷ق، به رهبری دعوت و دولت نزاریه رسید. حسن، همان طور که مرسوم رهبران الموت بود، لقب افتخاری جلال الدین داشت. در سال های آخر حکومت نورالدین محمد، بین او و فرزندش اختلاف روزافزونی پدید آمده بود. حسن، مانند برخی دیگر از اسماعیلیان نزاری، با عقیده قیامت که به انزوای نزاریان از جهان اسلام انجامید، مخالف بود و گفته شده است که در همان سال ها، به طور پنهانی موضع خود را به اطلاع خلیفه عباسی و برخی حکمرانان اهل سنت -که قصد داشت در آینده با آنان مناسبات دوستانه برقرار کند- رسانیده بود.
طبق روایات ایرانی موجود درباره دوران حکمرانی رهبران الموت، حسن به محض آنکه به رهبری نزاریه رسید، عقیده و تعالیم قیامت را، که پدربزرگش در ۵۵۹ ق اعلام کرده بود، طرد و انکار کرد و در «ابتدای جلوس اظهار مسلمانی کرد» و از پیروانش نیز خواست که «بر التزام ایمان و اسلام، ساعی و راغب» باشند.

💡 در اين جنگ، نخست بت پرستان شكست خوردند و عقب نشستند، ولى در حمله بعد بر اثرغفلت و سستى بعضى از سربازان نومسلمان، دشمنان از كمينگاه بيرون آمدند و يكبارهبر مسلمين تاختند.

💡 باز گفت ای شه پشیمان می‌شوم توبه کردم نومسلمان می‌شوم

💡 سلطان احمد، چغال اوغلی نومسلمان جنوایی را به وزارت برگزید.

💡 اوّل كـس قـبـيـله بـنـى سـُلَيـْم كـه فـوج خـالد بـودنـد هـزيـمـت شـدنـد و ازدنـبـال ايـشـان مـشـركين قريش كه نومسلمان بودند بگريختند اين وقت اصحاب آن حضرتاندك شدند و نيروى آن جنگ با خود نديدند ايشان نيز هزيمت شدند.

💡 پس از وارستگی در قید زلفش تازه افتادم بتر از نومسلمانی که در قید فرنگ افتد