لغت نامه دهخدا
حسن نومسلمان. [ ح َ س َ ن ِ ن َ / نُو م ُ س َ ]( اِخ ) ابن محمدحسن بزرگ امیدبن محمدبن کیا بزرگ امید. از صاحبان الموت و ملقب به جلال الدین است. وی در زمان زندگانی پدرش با سخنان او مخالفت ورزید و با خلیفه بغداد داد و ستد نامه میکرد و از پدر تبری میجست،و چون بجای پدر نشست دین اسلام را بازگردانید و با بغداد از در آشتی درآمد، و لقب نومسلمان گرفت، و کتب خاندان خویش بسوزاند. ( تاریخ ادبیات صفا ج 2 ص 172 ).
