جفته افشاندن

جفته افشاندن. [ ج ُ ت َ / ت ِ اَ دَ ] ( مص مرکب )جفته انداختن. جفته زدن. جفتک انداختن:
از دو سندان چار دندان زحل در هم شکست
جفته ای کز نیم راه آسمان افشانده اند.خاقانی.رجوع به جفته انداختن شود.

جفته انداختن جفته زدن جفتک انداختن

💡 می کند اشک ندامت خواب غفلت را علاج گریه کردن، بر رخ مدهوش آب افشاندن است

💡 به افشاندن غبار من نرفت از دامن پاکش گهر گرد یتیمی را چسان از دامن افشاند؟

💡 اختیاری نیست گل را در زر افشاندن به خاک کی پریشانی تواند گشت مانع جود را

💡 گر فروغ دل هوس داری خموشی ساز کن می‌شود این شمع را افشاندن دامن زبان

💡 ندارد نشئهٔ آزادی ما ساغر دیگر غبار دامن‌ افشاندن به صحرا می‌برد ما را

💡 عمر در سعی غبار جسد افشاندن رفت آخر ای روح مقدس ز کجا تاخته‌ای