تقریر رفتن

تقریر رفتن. [ ت َ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) بعهده گرفتن. به ذمه گرفتن: اعیان و اقارب زبده مواکب خویش را بخدمت سلطان فرستاد و تضرعها کرد و ملتزم جزیت و فدیه شد و سی مربط فیل تقریر رفت که از نخب اقبال خویش فرستد و مال موافقه با وی مقرر گرداند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 321 ).

بعهده گرفتن به ذمه گرفتن

💡 پایه حسن تو ای سرور خوبان آنجاست از بلندی که برو دست نیابد تقریر

💡 در وصف دهانش همه را ناطقه لال است اینجاست که تقریر زبان هیچ ندادند

💡 با شاه به شهریور تقریر توان کردن این زحمت دم سردی کز بهمن و دی بردم

💡 بر لب خاموش من شکوه درآید به جوش در پس نُه پرده‌دار گوش به تقریر من

💡 ز جان و تن همه تقریر پرداخت بآخر جان و تن اینجا برافراخت