ترکه مرکه
لغت نامه دهخدا
ترکه مرکه. [ ت َ ک َ / ک ِ م َ ک َ / ک ِ ] ( اِ مرکب، از اتباع ) زنی لاغر و نیکو قامت. با قدی باریک و بلند.با بالایی باریک و موزون و ظریف. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).
فرهنگ فارسی
زنی لاغر و نیکو قامت با قدی باریک و بلند با بالایی باریک و موزون و ظریف.
جمله سازی با ترکه مرکه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 ۷- از دیگر ویژگیهای گویش سبزواری این است که در این گویش برای هر پدیدهای اسم مجزایی وجود دارد؛ مثلاً اگر چوب بزرگ باشد از کلمه کنده استفاده میشود یا اگر چوب خیلی کوچک باشد از کلمه خِلَشَه مثل خِلَشِه کبریت استفاده میشود، همینطور اگر چوب تازه باشد و از درخت کنده شده باشند آن را شوش میگویند، یا اگر چوب درخت انار باشد، آن را ترکه میگویند یا مثلاً وقتی چیزی را باد میکند برحسب مورد از فعلهای مختلفی همچون وِرتِلِزگییَن، وِرقُلُپییَن، وِرسُلُمبییَن و … استفاده میشود.
💡 او تمام وسایل قدیمی و ترکه مرکه موجود در انبار را جمع کرد تا آنها را به عنوان کالای قدیمی به افراد نیازمند ببخشد.
💡 وقتی خانه را مرتب کردیم، متوجه شدیم که مقدار زیادی از آن ترکه مرکه و وسایل بیمصرف را سالها در گوشهای رها کرده بودیم.
💡 در هنگام جابهجایی به منزل جدید، باید حواسمان باشد که این ترکه مرکه و اشیاء کوچک و ظریف را گم نکنیم یا آسیب نرسد.