بشر بن سلیمان

[ویکی اهل البیت] برده فروش بود و از فرزندان ابوایوب انصاری. از شیعیان مخلص امام هادی و امام حسن عسکری علیهم السلام و همسایه ایشان در سامرا بود. امام هادی علیه السلام به او فرمود: ای بُشر! تو از اولاد انصار هستی، دوستی شما نسبت به ما اهل بیت، پیوسته میان شما برقرار است. به طوری که فرزندان شما آن را به ارث می برند و شما مورد وثوق ما هستید.
می خواهم تو را فضیلتی دهم که در مقام دوستی با ما و این رازی که با تو در میان می گذارم، بر سایر شیعیان پیش گیری. سپس نامه ای به خط و زبان رومی موقوم فرمود و سر آن را با خاتم مبارک، مُهر کرد و کیسه زردی که دویست و بیست اشرفی در آن بود، بیرون آورد و به بُشر داد تا روانه بغداد شود و کنیز رومی ملیکه را با همان اوصافی که امام گفته بود خریداری کند و به محضر امام هادی علیه السلام بیاورد. او چنین کرد و بعدها این کنیز رومی، همسر امام حسن عسکری علیه السلام و مادر امام زمان علیه السلام شد.

💡 زیان نبود و نباشد ازو چنانکه نبود زیان ز معصیت دیو مر سلیمان را

💡 آن سلیمان که در جهان قدر بود سلطانِ وقت و پیغامبر

💡 اگر فرمان بری گردی سلیمان ترا دیو و پری باشد بفرمان

💡 آن عدم او را هماره بنده است کار کن دیوا سلیمان زنده است

💡 گرنه... ای از لعل بتان دست مدار کآن سلیمان جهان است که خاتم با اوست

💡 اگر ببست سلیمان بقهر دیوان را خدای خاتم و ملکش همیشه داشت قرین