اطلاق احوالی

[ویکی فقه] شمول حکم نسبت به حالات متفاوت مصداق جزئی را اطلاق احوالی گویند.
اطلاق احوالی، مقابل اطلاق افرادی می باشد و عبارت است از در نظر گرفتن اطلاق در معنایی جزئی، به حسب احوال متفاوتی که برای آن امکان دارد.
توضیح
لحاظ شمول و سریان در مطلق به دو صورت است:۱. لحاظ افراد، در جایی که معنا کلی و دارای افراد باشد؛۲. لحاظ احوال، در جایی که معنا جزئی باشد.
بررسی اطلاق احوالی
اطلاق احوالی در جایی است که برای معنای جزئی، احوال متفاوتی باشد. در این حالت اگر چه معنا دارای یک فرد می باشد، ولی این فرد حالات مختلفی دارد، مثل: حالت مرض یا سلامتی، و یا حالت سواره یا پیاده بودن که بر زید عارض می شود؛ بنابراین، لفظ زید به لحاظ این احوال، اطلاق دارد؛ یعنی قابلیت صدق بر هر یک از این حالات را دارد و اگر گفته شود: «اکرم زیدا»، اطلاق احوالی، تمام حالات او را در بر می گیرد.

💡 ز ما هم می توان پرسید احوالی چه خواهد شد زکات امتحانها می توان کرد امتحانی را

💡 کاف‌و نون‌لبی‌ وا کر‌د، حسن‌وعشق شورانگیخت احوالی ضرور افتاد قند ما مکرر شد

💡 مدام اندر یک احوالی پری از شبه و امثالی بود کافر کسی کاندر گمان آورده اشباهت

💡 این کتاب در بر گیرنده مواد ۱۳۲۱ الی ۱۳۲۴ می‌باشد و مقررات مربوط به تشخیص و آثار اوضاع و احوالی که معمولاْ دلالت بر موضوع مشخصی می‌نمایند (اماره - amare) را وضع نموده‌است.

💡 با این‌که مردم هنوز ترانه‌های مرا زمزمه می‌کنند، از یادها رفته‌ام. از وقتی مریض شدم، کسی احوالی از من نمی‌پرسد

💡 در چنین اوضاع و احوالی و در چنین شرایطی هرگز سقوط نخواهم کرد. من پادشاه فرانسه هستم و این کار را به بهترین نحو به انجام خواهم رساند.