اضطرار به غیر معین

[ویکی فقه] اضطرار به غیر معیّن به اضطرار مکلّف به ارتکاب یا ترک یک طرف نامعیّن از اطراف علم اجمالی اطلاق می شود.
اضطرار به غیر معین، از اقسام اضطرار به بعض اطراف علم اجمالی می باشد و آن در جایی است که مکلف، به یک طرف نامعین از اطراف علم اجمالی اضطرار پیدا کند؛ برای مثال، مکلف می داند قطره ای خون در یکی از دو لیوان آب شیرین موجود نزد او افتاده، اما به طور معین نمی داند در کدام یک افتاده است و سپس ناگزیر می شود یکی از آن دو لیوان آب را بنوشد.
نکته
در این که اضطرار به طرف غیرمعین علم اجمالی باعث عدم فعلیت تکلیف می شود یا نه، اختلاف وجود دارد؛ برخی مانند مرحوم « آخوند » اضطرار را به طور مطلق چه به طرف معین و چه به طرف غیر معین از اطراف علم اجمالی مانع فعلیت تکلیف می دانند و برخی اعتقاد دارند این اضطرار مانع فعلیت تکلیف نمی شود.

💡 عاکس به اختیار چو بیند در آینه بیخود فتد در آینه عکسش به اضطرار

💡 آن عزیمت‌کرده سوی غال غول از اضطراب این هزیمت جسته سوی غار مار از اضطرار

💡 چو یار گفت سفر کن نزاریا به ضرورت چه کردمی ره غربت به اضطرار گرفتم

💡 روز سگ میباش و شب مردار تا از خود خوری همچو آتش کو هم از خود خورد وقت اضطرار

💡 آ زاده گر کریم نیابد ورا چه عجب گر زی خسیس طبع گراید به اضطرار