کیچه

کیچه. [ چ َ / چ ِ ] ( اِ مصغر ) کوچه را گویند. ( فرهنگ جهانگیری ). کوچه است که راه تنگ باشد. ( برهان ) ( آنندراج ). کوچه و راه تنگ. ( ناظم الاطباء ). کویچه = کوچه. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به کوچه شود.

۱ - محل. کوچک بر زن: تا چهار دانگ شب در کوچه ها و محلات بسیار بود. ۲ - خیابان: کوچه ای بود که آنرا کو طراز میگفتند در آن کوچه پنجاه کاروانسرای نیکو و در هر یک از بیاعان و حجره داران بسیار نشسته بودند. ۳ - راه تنگ و باریک در شهر یا ده. یا کوچ. باستان. دنیا عالم. یا کوچ. بن بست. کوچه ای که آخر آن مسدود است و راه بخارج ندارد. دل مرا زخ زلف او رها یی نیست بدرز کوچ. بن بست هیچکس نزده است. ( صائب ) یا کوچ. خطر. عالم دنیا. یا کوچ. خموشان. گورستان قبرستان: یاد شهادت عشق در کوچ. خموشان کاسودگی ز ما برد غوغای زندگانی. یا کوچ. سلامت. کوچه ای که برای گرفتن قلعه در زیر زمین کنند و قلعه گیران بدان راه دارند: دیوانه شو که عشرت طفلان. جهان در کوچ. سلامت زنجیر بوده است. ( صائب ) توضیح یا خود را به کوچ. علی چپ زدن. ۱ - از موضوع مورد بحث بموضوع دیگر پرداختن. ۲ - تجاهل کردن. یا کوچه را عوض کردن. اشتباه کردن.

کیچه (داغستان). کیچه ( به لاتین: Kiche ) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.

(بوشهری، نگارش گویش‌نما) کوچه

💡 زبان‌های کیچه و یوکاتانی، به ترتیب با داشتن ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ و ۸۰۰٬۰۰۰ گویشور، دو زبان پرگویشور مایایی هستند که اولی بیشتر در گواتمالا و دومی در مکزیک رایج است.

💡 روستای میمند، دارای ۴۰۶ کیچه و ۲۵۶۰ اتاق است.

💡 گویش مرکزی بیشترین استفاده را در رسانه‌ها و آموزش دارد. میزان سواد گویشوران کیچه پایین است، اما این زبان به‌طور فزاینده‌ای در مدارس آموزش و از آن در رادیو استفاده می‌شود. مشهورترین اثر به کیچه کلاسیک پوپول ووه است.