نایب اسدالله بن نایب حسین اصفهانی

[ویکی فقه] نایب اسداللّه بن نایب حسین اصفهانی، از هنرمندان اصفهان در اواخر دوره فاجاریّه است.
اسداللّه اصفهانی معروف به «نایب اسداللّه» فرزند نایب حسین خان، از هنرمندان اصفهان در اواخر دوره فاجاریّه است. در نواختن نی، استادی چیره دست و بی مانند بوده، و به الحان و گوشه های موسیقی ایرانی مسلّط بوده است. وی پس از وفات، در تخت فولاد، روبه روی بقعه فیض (واقع در خیابان فیض کنونی) به خاک سپرده شد. عبدالخالق اصفهانی و مهدی نوایی، از شاگردان برجسته نایب اسداللّه به شمار می روند.
خالقی، روح الله، سرگذشت موسیقی ایران، ج۱، ص۲۹۰-۲۹۳.
۱. ↑ خالقی، روح الله، سرگذشت موسیقی ایران، ج۱، ص۲۹۰-۲۹۳.۲. ↑ تاریخ تحوّل ضبط موسیقی در ایران، ص۱۴۰.۳. ↑ حسن، مشحون، تاریخ موسیقی ایران، ص۶۱۷-۶۱۹.۴. ↑ چهره افروختگان خطّه زنده رود، ص۱۱۸-۱۲۰.
منبع
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۱، ص۵۲۴.
...

💡 او صدای هنرمندان بسیاری از جمله آقا حسینقلی، نایب اسدالله، میرزاحبیب سماع حضور و میرزا محمدصادق سرورالملک را بر روی استوانه‌های فونوگراف ضبط کرد.

💡 نایب اسدالله فرزند نایب حسین خان که یکی از هنرمندان آن زمان به شمار می‌رفت از مادرش به نام صاحب جم در شهر اصفهان متولد شد. نایب شاگرد ابراهیم آقا باشی و همچنین پدر هنرمند خویش بود ولی تنها به دلیل علاقه و پشتکار و خلاقیت توانست در زمره یکی از بزرگترین نوازندگان دوران خویش درآید.

💡 تاریخ فوت وی به درستی مشخص نیست اما به طوری که یکی از نوادگانش به نام عباسعلی مظفری می‌گوید در تخت فولاد اصفهان روبروی مقبره فیض کاشانی در زیر یک دیوار دفن گردیده‌است. حسن کسائی خود را نوهٔ نی نایب اسدالله می‌داند.

💡 نایب اسدالله در یکی از دستگاه‌های موسیقی ایرانی گوشه‌ای اختراع کرده که امروز به نام «بغدادی نایب» معروف می‌باشد.

💡 خانه نایب اسدالله مربوط به دوره قاجار است و در اصفهان، خیابان چهارباغ خواجو، بن‌بست نظام، پ۶۰ واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۴۵۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.