ملازمه امر به شی ء و نهی از ضد عام

[ویکی فقه] بحث از تلازم یا عدم تلازم میان امر به چیزی با نهی شرعی از ضدّ عام آن را ملازمه امر به شیء و نهی از ضد عام گویند.
منظور از ملازمه امر به شیء و نهی از ضد عام، این است که اگر مولا به کاری دستور داد، آیا دستور وی، بر نهی از ترک آن دلالت می کند یا خیر؛
← مثال
برخی از اصولی ها به اقتضای ملازمه اعتقاد دارند و برخی آن را نفی نموده اند. کسانی که به اقتضا معتقد هستند از چند راه به آن استدلال نموده اند:
← دلالت مطابقی یا اقتضا
۱. ↑ شرح اصول فقه، محمدی، علی، ج۲، ص (۲۱۷-۲۱۵). ۲. ↑ سیری کامل در اصول فقه، فاضل لنکرانی، محمد، ج۶، ص (۸۵-۷۸). ۳. ↑ کفایة الاصول، فاضل لنکرانی، محمد، ج۲، ص۴۲۴. ۴. ↑ کفایة الاصول، آخوند خراسانی، محمد کاظم بن حسین، ص۱۲۹ به بعد.
...

💡 ((كسانى كه نسبت به آيات خدا كفر مى ورزند و پيامبران را بنا حق مى كشند و (نيز)مردمى را كه امر به عدالت مى كنند به قتل مى رسانند، به كيفر دردناك (الهى ) بشارتده، آنها كسانىهستند كه اعمال (نيكشان به خاطر اين گناهان بزرگ )، در دنيا و آخرتتباه شده و ياور و مددكار (وشفاعت كننده اى ) ندارند)).

💡 پس به سوى او برويد، خداوند شما را رحمت كند، پس امر به معروف و نهى از منكر كنيد،و همانند صالحان در پيشگاهش حاضر شويد.

💡 (... (مولف در اين كتاب ) آنچه در زميننه خلقت كافر به ذهنش رسيده است به رشتهتحرير در آورده است... در آن به ذكر احاديثى پرداخته است كه نهى از بحث در قضا وقدر و امر به تكلم در مساله بداء شده است.) (657)

💡 در اين سه آيه امر به قرائت را تكرار نموده، تا مطلب يعنى امر اولى را تاءكيد كند،چون ظاهر سياق اطلاق همين است، كه منظور از دومى هم همان اولى است،

💡 حسين عليه السلام هدف خود را از طريق امر به معروف و نهى از منكردنبال مى كند.