قماقم

قماقم. [ ق ُق ِ ] ( ع ص، اِ ) دریا یا معظم آن. ( اقرب الموارد ). || عدد بسیار یا معظم آن. ( منتهی الارب ). || گویند سید قماقم، برای کثرت خیر او. ( اقرب الموارد ). سید قماقم؛ مهتر باخیر. ( منتهی الارب ).
قماقم. [ ق َ ق ِ ] ( ع اِ ) ج ِ قمقام. بزرگ بسیارعطا. ( اقرب الموارد ): و بمظاهرت قماقم قوم... از قم اقامه رسم معارضت کرد. ( دره نادره چ شهیدی ص 714 ). || روزهایی است از آخر ایلول به اندازه ماه های سال که چنانکه گویند از آنها بحالت هوای هر ماهی از ماههای سال آینده استدلال کنند. ( اقرب الموارد ). || ج ِ قُمقُم و آن آوندی است. ( آنندراج ). رجوع به قمقم شود.

جمع قمقام. بزرگ بسیار عطا

💡 «شهر قم را، بدین علت قم نامیدند که محل جمع شدن آب‌ها و آب انبار بوده است و آب در آنجا جمع می‌شده و آن را هیچ منفذ و رهگذری نبوده، در اطراف آنجا علف و گیاهان و نباتات فراوان می‌روییده است و در عرب، جمع شدن آب را قم گویند؛ که بعضی آن را با قمقمه (معرب کمکم) هم‌معنی دانسته‌اند و گلاب پاش را نیز نوعی از قمقمه وصف کرده‌اند و جمع آن را قماقم نامیده‌اند؛ با این تفاوت که وقتی در آن نواحی علف زار و سبزه زار زیاد می‌شد، چوپانان برای چرانیدن گوسفندان خود، برگرد علف زارها خیمه می‌زدند و خانه‌هایی را بنا می‌کردند و خانه‌های ایشان را در فارسی، کومه نامیدند و به مرور زمان کومه تبدیل به کُم شد؛ پس آن را معرب گردانیده و قم نامیدند.