کینه ستدن

کینه ستدن. [ن َ / ن ِ س ِ ت َ دَ ] ( مص مرکب ) کین ستدن. کین ستاندن. کینه گرفتن. رجوع به کین ستدن و کین ستاندن شود.

( مصدر ) انتقام کشیدن.

💡 چو گردید زین شهر ما بی‌نیاز به دل‌تان همه کینه آید فراز

💡 رها ساز او را ز زندان خویش مزن بیش ازین کینه بر جان خویش

💡 ندیدم به گیتی بدینسان شکست ز کینه همه باد دارم به دست

💡 بی‌مهری اگر با من شیدا نکنید یا کینه دیرینه هویدا نکنید

💡 دگر شاه کاو را دلی کینه کش دگر نیکمردی که تند است و کش

💡 از مه نو باز در دست فلک خنجر نگر درنگر کینه اختر نگر