کناره جستن

کناره جستن. [ ک َ / ک ِ رَ / رِ ج ُ ت َ ] ( مص مرکب ) دوری کردن. عزلت جستن:
نه قوتی که توانم کناره جستن از او
نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم.سعدی.عیسی به عزلت از همه عالم کناره جست
محبوبش آرزوی دل اندر کنار کرد.سعدی.

( مصدر ) دوری کردن اعتزال.

💡 باد مخالفش ز هواهای نفس تو است این بحر را وگرنه ز هر سو کناره‌ای است

💡 با می به کنار جوی می‌باید بود وز غصّه کناره‌جوی می‌باید بود

💡 دیوار تن شکسته ز سیلاب زندگی زان دم بدم کناره گزیند زما نفس

💡 کجاست دولت آنم که یار من باشی؟ ز خود کناره کنی در کنار من باشی

💡 گوئی که هیچ کس نبود در برابرم در هر کناره هست مرا چون تو چاکران