لغت نامه دهخدا
کاسه فغفور. [ س َ ی ِ ف َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پیاله چینی. ( غیاث ) ( آنندراج ).
کاسه فغفور. [ س َ ی ِ ف َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) پیاله چینی. ( غیاث ) ( آنندراج ).
پیاله چینی
💡 برآشفت فغفور و با سام گفت که اکنون تنت را کنم در نهفت
💡 چنین پاسخش داد فغفور شاه که سازم کنون دیر و بت را تباه
💡 بد از یک سوی رود فغفور شاه دگر سو نریمان به یک روزه راه
💡 از ایدر شتابد به مغرب زمین ز بهر پریدخت فغفور چین
💡 برآشفت فغفور و آهیخت تیغ که خون ریزد از ماه رخ بیدریغ
💡 چو بشنید این گفته فغفور چین ز ناراستی کارش آمد به چین