چاشت دادن

چاشت دادن. [ دَ ]( مص مرکب ) طعام دادن بوقت چاشت را گویند که یک پاس از روز است. ( برهان ). کنایه از طعام دادن گاه ظهر. ( فرهنگ ناصری ) ( آنندراج ). طعام چاشت به کسی دادن. غذای چاشت دادن. هنگام چاشت طعام دادن؛ تَغدِیَه؛ چاشت دادن. ( تاج المصادر بیهقی ). || کنایه از سیر کردن چیزی. ( فرهنگ ناصری ) ( آنندراج ):
دهی فتنه را گاهی از چشم چاشت
دهی مرگ را گاهی از جور شام.مختاری ( از آنندراج ).

( مصدر ) طعام دادن بوقت چاشت.
طعام دادن بوقت چاشت را گویند که یک پاس از روز است. کنایه از طعام دادن گاه ظهر. یا کنایه از سیر کردن

💡 زان پیش که بدخواه به تو چاشت گذارد بگذار بر او شام و ممان تا به سحر بر

💡 مرد شبان جواب داد كه: آنچه در پستانهاى شتران است غذاى چاشت مردم قبيله باشد. وآنچه در ظرفها داريم خوراك عصر آنان است.

💡 و مراد از (غداء) عبارت است از هر چه كه با آن چاشت كنند. و از همين كلمه فهميده مىشود كه موسى اين سخن را در روز گفته.

💡 ده چاشت، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.

💡 گفتی که به بستان بر من چاشت بیایید رفتی تو سحرگاه و ببستی در بستان

💡 در خیمه اشک دیده زنان را به جای شرب در پهنه زخم سینه یلان را به جای چاشت