لغت نامه دهخدا
پنبه رسه. [ پَم ْب َ رَ س َ ] ( اِخ ) نام محله ای به قزوین. پنبه ریسه.
- امثال:
یک خانه داریم پنبه رسه میان هفتاد ورثه.
پنبه رسه. [ پَم ْب َ رَ س َ ] ( اِخ ) نام محله ای به قزوین. پنبه ریسه.
- امثال:
یک خانه داریم پنبه رسه میان هفتاد ورثه.
نام محله ای بقزوین
💡 ز اشتیاق لب میگون تو نزدیک شده است که قدح پنبه به لب از سر مینا گیرد
💡 بردار پنبه و رخ داغم شکفته کن قدسی مرا گرفته ز رویی گرفته، دل
💡 پنبه در گوشند جان و دل ز افسانه دو کون تا شنیدند از خرد افسانه دیوانگی
💡 زآنکه از آتش نباشد پنبه را چندان خطر کاهل نعمت را کنون از شاعران گرسنه
💡 القصه بدین قدّ کمانوار همه شب حلاج صفت پنبهزدن بود مراکار